و مبارزه ی زنان ادامه دارد ....
یاد آوری نابرابری های جاری در فرهنگ های گوناگون و وجود قوانین تثبیت کننده ی این تبعیض ها در باره ی زنان ، فقط می تواند مرور دانسته هایی باشد ، که همه به آن اذعان داریم، حتی اگر همه حاضر به بیان آن نبوده و در عمل به آن عامل نباشیم . تبعیض تحمیل شده بر زنان ، محصول تاریخی جوامع بشری است که علیرغم قدمت آن ، جوان مانده است .
تبعیض جنسیتی همواره مشکلی تاریخی و فراگیر برای زنان بوده است که شکل گیری جنبش برابری خواهانه ی حقوقی زنان، در غرب تائیدی بر این ادعا است. بحث زنان همواره فراتر از جغرافیا یی خاص مطرح بوده است هر چند که جوامع مختلف متناسب با پیشینه ی فرهنگی وتغییرات اجتماعی خود تقدم و تاخری خاص در دستیابی و رسیدن به این حقوق و مطالبات داشته اند(در اینجا حق رای زنان را می توان مثال زد ) ، هشت مارس روز ی که به نام زن جهانی شده است، امسال یکصد ساله می شود،هر چند تلاش برای دستیابی به حقوقی انسانی تر توسط زنان تاریخی پیش تر از 8 مارس دارد ، اما امروزه این روز نمادی از مبارزات زنان و آزادیخواهانی شده که همواره برای رسیدن به حقوق برابر انسانی تلاش نموده اند.
بیش از یک قرن مبارزه با یک هدف مشخص می تواند زمان زیادی باشد آنگاه که شاهد باشیم هنوز زنان زیادی در نقاط مختلف جهان با تبعیض های غیر انسانی مواجه هستند و از حقوق انسانی و به تبع آن منزلت اجتماعی برابر با مردان بر خوردار نیستند.
از منظری دیگر یک قرن شاید زمان کمی برای مبارزات برابری طلبانه کسانی باشد ، که ستم و تبعیضی هزاران ساله بر آنان تحمیل شده است .
همه به نابرابری در رابطه با زنان در جامعه جهانی آگاهند، لیست کردن مباحث تاریخی و نیز آوردن دلایل مختلف از فرهنگ و شیوه های گوناگون زندگی گرفته تا فیزیو لوژی و فیزیک زن و جغرافیا ، و .... برای توجیه این نابرابری، تکراری کسل کننده شده است و اصراری است بر بدیهیات .
سیر رو به پیشرفت جوامع بشری و مبارزات مدنی زنان، جهان را به این نکته آگاه کرده است که نقض حقوق و ستمی تاریخی که برزنان تحمیل گشته ، باید متوقف شود، این هر چند به ظاهر یک اجماع بینشی در جهان است ،اما در عمل هنوز هم مقاومت هایی در برابر آن وجود دارد وحتی برخی از حکومتها فراتر از رسوبات فرهنگ زن ستیز رایج، و جاری در جوامع اشان ، با قوانینی مبتنی بر تبعیض جنسیتی ،برای این نابرابری ضمانت اجرایی ساخته اند.
وجود اینگونه فرهنگها و نیز قوانین مبتنی بر تبعیض این سوال را همواره پیش روی آزادیخواهان و برابری طلبان قرار داده است که برای عبور از وضع موجود و رسیدن به وضع مطلوب نسبی چه باید کرد ؟
تغییر فرهنگ های رایج و نگرش سنتی به زن راه حل است یا تغیر قوانین ضد زن و تصویب قوانین جدید متضمن حقوق برابر برای زنان ؟
بدیهی است برای تغییر نگرش در یک جامعه، بخصوص اگر این تغییر بخواهد در سطحی وسیع صورت گیرد، باید پیشاپیش برای آن زمینه ساخت .آنچه مهم است اینکه، مردان،حتی خوش خیم ترین آنها، بی تمایل به حفظ روابط موجود اجتماعی بین زن ومرد و حفظ موازنه ی فعلی قدرت و جایگاه نیستند و اگرتنها نیمه ی خالی لیوان رانبینیم و بر اساس واقعیات موجود، ارزیابی خودمان را داشته باشیم، درون مایه آنها تداوم این سیطره و قدرت تاریخی است، که لذت سلطه همزاد بشر بوده است، درچنین شرایطی ، امید بسیار کمتری برای تغییر این موازنه به شرایطی برابربه نفع زنان ازجانب مردان وجود دارد و اینجاست که جنبش زنان در جایگاه واقعی خود قرار می گیرد که باید به تنهایی ،محور این مبارزات قرار بگیرد و برای بدست آوردن این حقوق تلاش مضاعف نماید .
شکل گیری و فعال شدن جنبش زنان در جوامع مدرن شاید گام اول حرکت در مسیری بود که غایت آن را رسیدن به برابری اجتماعی و حقوقی زنان در نظر گرفته اند. رسیدن به هدفی که مرور تاریخچه ی مبارزات فمنیستی با وجود حضور پررنگ مرد سالاری و پدر سالاری درپیدا و پنهان جوامع مختلف ، دشوار بودن آن را به خوبی نشان می دهد از این جهت زنان نیازمند ورود همزمان و فعالیت در دو عرصه ی به ظاهر جداهستند که نهایت امر هدفی واحد را دنبال می کند :
تلاش برای تغییر باورهای غلط فرهنگی منبعث از فرهنگها ی مردسالارانه و و فعالیت مدنی و حقوقی برای لغو قوانین زن ستیز ودیگر اینکه، ایجاد خواست اجتماعی برای تصویب قوانین عادلانه مبتنی بر برابری حقوقی زن ومرد ، توسط حکومتها .
نتایج مبارزات و کوشش ها نشان می دهد که در این موضوع نمی توان اولویتی برای هیچ یک از این دوراه در پیش ، در نظر گرفت، آنچه بطور خاص درباره ی حقوق زنان و دستیابی به آن مطرح است، حرکت در دومسیر تغییر باورها و فرهنگها ی غلط و متعصبانه و نیز تصویب قوانین حامی این تغییرات است که باید به موازت هم صورت گیرد که با اصلاح فرهنگ و دید یک جامعه نسبت به یک موضوع_ در اینجا زنان_ خود بخود جامعه هم نیاز به تدوین و قانون شدن آن فرهنگ پیدا می کند و در واقع یک مقوله فرهنگی پشتوانه ی اجرایی پیدا می کند و دارای امنیت می شود.
پس باید بر روی این مسئله تاکید داشت که نقش زنان در تغییر روابط فعلی در جوامع ،نقشی خاص و محوری است ،در این راه اگر چه معدود مردان آزادیخواه نیز همواره ،همراه زنان بوده اند اما در نهایت بار اصلی مبارزه وتلاش ،برای رسیدن به حقوقی برابر و منزلتی انسانی بر عهده ی خود زنان است .
متشکل شدن زنان می تواند در گذر زمان خواست اجتماعی ایجاد نماید و ایجاد خواستهای اجتماعی جدید منشاء تغییرات و ایجاد شرایط جدیدی است . حضور زنان در عرصه ی اجتماع زمانی آنان را به خواستهای دیرین خود نزدیک می کند که فراگیر و در همه ی عرصه ها باشد،علمی، سیاست، فرهنگ ، اجتماع و... .چنین عملی حضور زن را در تمام عرصه های جامعه ملموس و تاثیر گذار تر از قبل می کند و می تواند با گذشت زمان موجب ساخت بستر های لازم برای تغییرات اساسی باشد .
تجربه نشان داده است که تلاش یک سویه در قالب فعالیت هایی صرفا اختصاصی زنان موجب کندی حرکت آنان در راستای رسیدن به حقوق و منزلت شان بوده است واین معمولا سبب شکل گیری جبهه ایی مقاوم ، در برابر تشکل یافتن زنان و رسیدن به خواست هایشان شده است .ذهنیت و مقاوتی که حتی گروهی از خود زنان را در مقابل حرکت برابری طلبانه ی آنان بسیج کرده است، مدیریت این جنبش فراگیر ، بطور کامل بر عهده ی زنان است و نقش زنان درهدایت این مبارزه ی تاریخی باظرافت و سخت خواهد بود.