انسان، گستره ایی از ابهام

عزمی می طلبد ، عبور از تعفن روزهای گرم ، 

اراده ایست،

 پشت باز شدن چروکهای پوست  در سرما،

امشب که عاشقانه، ترا آه می کشم
آتش به جان ِ اين دل ِ بی ماه می کشم

***
نام ِ ترا به روی دل ِ خود نوشته ام
با اينهمه، هميشه ترا آه می کشم

***
چشمت کجاست تا که ببيند که عشق را
همراه ِ خود به خانه ی دلخواه می کشم

***
اردی بهشت را دل ِ من سبز کرده است
اين سبز را به جانب ِ دی ماه می کشم

***
نقاش ِ واژه ام که تو وُ عشق وُ آه را
شفاف تر ز شور ِ شبانگاه می کشم

***
آبی بپوش! آبی، که زيبايی ِ ترا
هر جا دلم تپيد به همراه می کشم

***
نه… نه… بيا وُ گاه گهی قهوه يی بپوش
با قهوه يی به خاطره ها راه می کشم

***
در انتظار ِ آمدنت شب، گذشت و رفت
اين سوز ِ سينه را به سحرگاه می کشم

شهريور ۱۳۸۵

رضا مقصدی