انسان، گستره ایی از ابهام

خاتمی عمل اخلاقی و عمل غیر اخلاقی !

شاید برای این نوشتار , کمی  زمان  درنگ شده باشد اما بازهم می توان از  اتفاقی نوشت که اخیرا فضای سیاسی جامعه  ما را متاثر ساخت .

بعد از انصراف خاتمی بر اساس عبارت معروف "یا من  یا میر حسین ", کار وی فعلی  اخلاقی  و سزاوار تقدیر  تعبیر شد .و بعدها در مورد آن قضاوت ها و اجماعی نظری شکل گرفت که ;خاتمی  با این  کار اخلاق عملی را به جامعه و بویژه سیاسیون آن آموخت , در اینجا با همین دست مایه   از نکته ایی می نویسم  که در این مدت کمتر از آن یاد شده و مغفول مانده است و آن اینکه:

دلیل ترجیح  موسوی  بر کروبی توسط خاتمی چه چیز یا چیزهایی بود ؟در شرایطی که کروبی پیش ار آن بعنوان کاندیدایی اصلاح طلب در انتخابات اعلام حضور  نموده بود .

 شاید اهمیت مغفول مانده  ی این موضوع  و ابهامات پیرامون آن سسب شده  تا هنوز هم  سر سخن گقتن باز باشد.

برخلاف بسیاری از دوستان ,در این باره  شاید نتوان حکم اخلاقی قاطعی  داد اما لااقل می توان از این منظر به آن نگریست بویژه زمانی که مسئله فراتر از بحثی فردی  و مرتبط به منافع جمعی باشد .

رسیدن  به نتیجه  زمانی قابل وصول تر خواهد بود که  تمجید های  شعر گونه از انصراف خاتمی را به یاد بیاوریم  .

میرحسین موسوی هم ,مانند تمام  شهروندهای  دیگر ایرانی  بعد از کناره گیری از قدرت (حدودا بیست سال قبل )در این مملکت زندگی کرده است با کام ها و  ناکامی هایش.

بدیهی است اعتکاف و سکوت  میرحسین  در این مدت موجب تعطیلی امورات کشور نشده است و رخدادهای  اجتماعی سیاسی مانند : قتل های زنجیره ایی,  بستن مطیوعات,  کوی دانشگاه, بازداشت ها و زندان ها , تضییع حقوق مدنی افراد و گرو هها و... حتی بلایای طبیعی مانند زلزله  بم ....در متن جامعه  جریان داشته است.

در میان تمام این اتفاقات جای میرحسین به عنوان مرد اول اجرایی دهه شصت  خالی بوده است!

بحث "یا من  یا  میرحسین ",خودخواهانه از یک نفر صرفنظر کرد, کسی که در این چند ساله به اندازه تمام سکوت های میرحسین حرف زده است .

در اینجا قرار نیست از  مهدی کروبی , یک "کروبی" تام و تمام  بسازم و یا برای او ستاد انتخاباتی بزنم که انتقاد بر  عمل وی هم  کم نیست .اما   مهدی کروبی در بضاعت خود و متناسب با نگرش  و کارنامه ی خود , داوری های موافق و مخالف ایجاد کرده است .

یعد از شکست در انتخابات نهم , کروبی کاری  نو در  عرصه سیاسی ایران انجام داد و آن سامان دادن  حرکتی دموکراتیک و  حزبی برای بدست گرفتن قدرت و جبران  شکست بود .کاری که می توان آن را عین اصلاح طلبی دانست.

  حرکتی که  شاید شبیه آن را قبلا ندیده بودیم _هر چند که در ایران امروز این امکان برای همه فراهم نیست_متاسفانه این  حرکت  اصلاح طلبانه  تحت الشعاع مسائل حاشیه ایی هرگز بصورت جدی مورد مداقه قرار نگرفت و بدرستی درک نشد.

با این مقایسه  ی مختصر و مرور مواضع غیر شفاف و دو پهلوی  امروز  میر حسین بعد از قطعیت حضور وی در انتخابات ,که با مبانی اصلاح طلبی فاصله ا یی واضح دارد , این سوالات برجسته می شود که :

 طرح "دو گانه یا من یا میرحسین " از جانب مدعی راهبری اصلاحات را چگونه باید توجیه کرد؟ و از چه منظری می توان  آن را مورد قضاوت قرار داد؟ ومسئولیا تبعات  چنین حرکنی را چه کسی بر عهده خواهد گرفت؟

کاندیداتوری موسوی  و  حاشیه های آن  در این  مدت  سبب شد  تا واقعیاتی  دیگر  از درونیات این جبهه  نمایان شود  واقعیاتی که تاکیدی بر عدم درک درست از  جامعه و یا خود را  به گمراهی  زدن  حضرات است .

مبهم نوشتم ولی فعلا کافی است در آینده  باید بیشتر از  این تناقضات  حرف بزنیم.

"همه چیز را تا نجویی نیابی مگر دوستی را که تا نیابی نجویی"

از  فیه مافیه مولانا