| شب |
|||
| سراسر |
|||
| زنجير ِ زنجره بود |
|||
| تا سحر، | |||
سحرگه
بهناگاه با قُشَعْريرهی درد
در لطمهی جان ِ ما
بهناگاه با قُشَعْريرهی درد
در لطمهی جان ِ ما
| جنگل |
|
| از خواب واگشود |
مژگان ِ حيران ِ برگاش را
پلک ِ آشفتهی مرگاش را،
و نعرهی اُزگَل ِ ارّهی زنجيری
پلک ِ آشفتهی مرگاش را،
و نعرهی اُزگَل ِ ارّهی زنجيری
| سُرخ |
||
| بر سبزی نگران ِ دره |
||
| فروريخت. | ||
تا به کسالت ِ زرد ِ تابستان پناه آريم
| دلشکسته |
|
|
بهترک ِ کوه گفتيم. |