انسان، گستره ایی از ابهام

حکمی برای سکوت !

densan — Wed, 25 Nov 2009 04:33:29 GMT

به حول و قوه الهی، پرونده فتنه انتخابات هم رو به سر انجام است مانند پرونده ی فتل های زنجیره ایی ، کوی دانشگاه و... .

احکام طراحان توطئه گر و صحنه گردانان اغتشاشات پس از انتخابات ، که از قضا اکثر آنها در 48 ساعت اول پس از انتحابات یازداشت شدند و حوادث 5 ماه بعد را از زندان هدایت کردند، صادر شد و به این ترتیب تمامی مشکلات مملکت رو به پایان است.

این روزها احکامی برای زندانیان متهم به پرونده ی انتخابات رقم می خورد که بی هیچ تحلیلی نمی توانی ردی از منطق را در آن دریابی، احکام همه از یک دسته اند، در نگاه اول که اعداد این احکام را می بینی که مثلا: عبدالله مومنی 8 سال، علی تاجر نیا 6 سال، ابطحی 6 سال، و یا زید آبادی 6 سال و 5 سال تبعید، نا خود آگاه فراموش می کنی که متوسط سن آدمها در ایران حدود 70 سال است و باز ناخود آگاه متوهم می شوی که شاید در این محدوده جغرافیایی، انسانها، استثنائا بطور متوسط 200سال و شاید بیشتر زیست می کنن، که احکام قضایی 6، 8 ، 10 و 15 سال به این سادگی و با این منطق، صادر می شود

اما در این میان حکم احمد زید آبادی نازنین، در نوع خود بی نظیر هست در دید اول اگر این انسان بزرگ، متین و نازنین را نشناسی و این حکم را مرور کنی : 6 سال حبس ، 5 سال تبعید به گناباد و محرومیت مادام العمر اجتماعی، لاجرم اولین تصویری که از او در ذهن مجسم می شود : انسانی خطرناک، شرور و شهر آشوب است که در بند نبودن او و غفلت از او حتی برای یک دم خواب امن را از چشم مردمان این دیارخواهد گرفت .نمی دانم چه باید گفت:

گریه کرد و یا خندید تا تاکیدی بر این گفته ی نیچه باشد که : در اوج تراژدی باید خندید، واین روزها ناگزیز باید خندید!!

نمی دانم و باز نمی دانم اما در سر گیجه ی این روزها این را خوب می دانم که هر کس کمی از بصیرت بهره برده باشد با نگاه کردن به این اعداد ناچیز و وشخصیت هایی که این اعداد بر نام آنها نقش بسته است ، می داند که اینها گرچه احکامی برای سکوت هستند اما طنین بلند آزادیحواهی ملتی است که امروز درشکل این اعداد فریاد گشته است.

دل نوشته ایی برای این روزها و روزهایی که گذشت

densan — Thu, 05 Nov 2009 21:15:36 GMT

می خواهم بدون هیچ ویرایشی بنویسم از روزهای سختی که بر انسانهای بزرگ این سرزمین می گذرد،

چند وقتی هست که خیلی در گیر حواشی بی مایه ی زندگی هستم و به نحوی با تحمیل های محیطی در کشمکشم و زمانی خیلی می شکنی که با مشکلاتی در بیفتی که اولویت ذهن تو نیستند، اما با این وجود ، همیشه اوضاع ناخوش این روزها در کنارم بوده و هست.

هر چقدر هم در گیر باشی وقتی پیشانی زخمی کروبی این پیر مرد عاقبت بخیر را ببینی فرصت آهی و اشکی خواهی یافت و یا سوالی که چرا ؟ و برای چی؟

نمی توانم از خانواده زندانیانی که از نزدیک با بعضی ازآنها آشنام ، در گذرم، نمی توانم بی مبالاتی کنم وقتی شرافت و نجابت کسی چون احمدزیدآبادی را در ذهن مرور میکنم و یا از عبدالله مومنی بگذرم که شب و روزش فعالیت اجتماعی بوده ، با آن انرژی و هیجانی وصف ناپذیرش.

از دوستانی که وقتی در باره یک مساله اجتماعی یا سیاسی بحث می کردند تمام وجودشان در کلامشان می چکید از علیرضا خوشبحت می نویسم که تابستان 88 را با سر و کله زدن با بازجو هایش گذراند و از بخت خوش مدتی است که دوباره چشممان به حضورش روشن است . از بزرگ منشی سعید رضوی فقیه که در شرایطی سخت و با تلنباری از مشکلات ، بلاتکلیفانه با بهانه هایی بی منطق از کشور ممنوع الخروج شده است ....

دیروز هم 13 آبان بود و باید بنویسم از باتوم هایی که بی محابا سر و ساق زنان و مردان این کشور را هدف قرار می داد و از دوستانی چون حسن ، محمد (صادقی)،محمد هاشمی، حجت و نفیسه و ... که در دور جدید مهرورزی ها بازداشت شدند....

نمی توان در برابر آنچه گذشته ، می گذرد و خواهد گذشت بی تفاوت توکل کرد

امید

densan — Tue, 13 Oct 2009 21:25:33 GMT

وقتی به اوضاع احوال این روز ها خوب نگاه می کنی ، خواهی دید همه چی خرده یی از کوک ترازیده، حال دوستانمان هم زیاد خوب نیست در این کشاکش و کشمکش این احوالات، اما هنوز امید هست ،

امید تنها سنگری است که هیچگاه و هیچکس توان فتح کردن آن را نداشته و ندارد

آئین انسانی

densan — Sat, 12 Sep 2009 20:05:14 GMT

تصنیفی زیبا از استاد شجریان با عنوان " تفنگ ات را زمین بگذار " با شعری از "فریدون مشیری " و آهنگ سازی مجید درخشانی، با توجه به شرایط فعلی جامعه ایران، باز تاب زیادی در جامعه پیدا کرد .

برای خود من بخشی از شعر که بیشتر به دلم نشست این قسمت از شعر بود که :

.....

تو از آیین انسانی چه می دانی ؟

اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی ؟

چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی ؟

به نظر من سنگ زیر بنای همه آنچیزی است که امروزه فهم مشترک بشری، آن را حقوق بشر می نامند.

جای مومنی و زید آبادی در این دادگاه کجاست ؟

densan — Thu, 27 Aug 2009 22:05:18 GMT

این روز ها ، ایام دل آزاری است نه اینکه اتفاقاتی یکسره غیر منتظره رخ داده باشد، که ایران سرزمین می شود ، نمی شود است و مضاف بر اینکه در کار سیاسی اگر حرفه ایی نباشم ، آماتور هم نیستم.

اکثر افراد بازداشتی را می شناسم و برایم قابل احترامند، هر یک به فراخور در راه دشوار آزادی گام زده اند، در زمانی که شرایط عادی بود به برخی از آنان نقد جدی داشتم، از آنجمله مهندس بهزاد نبوی ، اما وقتی چهره پیر و تکیده ی او را در دادگاه (می توانید هر اصطلاحی را به فرا خور به جای آن بکار ببرید ) دیدم که بعد از عمری فعالیت اجتماعی و سیاسی با چنان وضعیتی روبرو شده است ، بیش از گذشته به او و امثال او ادای احترام کردم .

وجه تمایز جرم سیاسی (البته در این ماجرا اگر جرمی اتفاق افتاده باشد ) از دیگر جرم ها و بزه های اجتماعی، انگیزه از انجام فعالیت های سیاسی است،بطور عام هر کسی که فعالیت سیاسی اجتماعی می کند به دنبال خیر جمعی با تلقی خاص فردی و گروهی خود است و وجه بارز آن، انگیزه شرافتمندانه ایی است که معطوف به سرافرازی جامعه است، هر چند که گاه با ذائقه قدرت جور در نیاید و عملی مجرمانه تلقی شود.

از سازمان ما هم دبیرکل و سخنگویمان در بازداشت اند و در شرایطی سخت قرار دارند، که در باره آن بارها توسط خانواده ایشان و دوستان سازمان، اطلاع رسانی شده است.

سناریوی دادگاه های اخیر حول عناوینی همچون کودتا ی مخملی ، براندازی نرم،و...کلید خورده است و بنا به رای بالای موسوی و یا لجستیک قوی تر معنوی و مادی و هر دلیل دیگر تمرکز پرونده بر روی این کاندیدا و بویژه لایه های مختلف حامیان اوست.

اما جدای از ایرادات شکلی و محتوایی بسیار این سناریو ، یک جای سناریوتامل بر انگیز تر است که مد نظر این مقال است ، بنا به دلایل بالا، تمرکز دادگاه به ظاهر بر روی عملکرد ستاد آقای موسوی است.

همه می دانند افرادی مانند زید آیادی و مومنی، از فعالین ستاد مهدی کروبی بوده اند که به تبع حمایت سازمانشان در ایام انتخابات فعال بوده اند و باز کسانی که انتخابات را به خوبی دنبال می کرده اند، می دانند که ما و دوستانمان نقدهای خاص آن ایام را به عملکرد ستاد دیگر کاندیدای اصلاح طلب داشتیم (تاکید بر این موضوع جهت روشن شدن برخی تناقضات است نه دوری جستن از دوستان در بند) و از جمله دکتر زیدآیادی قائل به شفاف سازی عرصه و نقد روشن، بودند با توجه به اینکه وی ساعاتی پس از اعلام نتایج بازداشت می شود و حوادث چند روز بعد اتفاق می افتد، این یک سوال جدی از متولیان دادگاه و دستگاه قضا خواهد بود، که در این پروژه چه اتهاماتی که حداقلی از منطق پشت آن باشد برای این دوستان ما(مومنی و زید آبادی ) در نظر گرفته اند ؟

آیا اخبار رسیده از وضع نا مناسب دوستان ما، نشان دهنده سیاها سنگین ایشان و بخشی از تاوان کارهای نکرده آنان است؟

ارتباط احمد زیدآبادی و عبدالله مومنی با این پروژه ی تعریف شده چیست؟

آیا جواب به همین چند پرسش ساده نمی تواند قرینه ایی برای اثبات بی منطق بودن کلیت مسیر طی شده باشد؟

densan — Sat, 08 Aug 2009 18:58:24 GMT

دادگاه تاریخی

قبل از نوشتن از دادگاه چهره های سیاسی اصلاح طلب، بی ارتباط نیست که یادی دوباره از تمامی دوستان در بندمان و بطور خاص احمد زید آبادی و عبدالله مومنی داشته باشم و امیدوارانه زمانی زود زود را انتظار بکشیم که چهره مان در چهره ی خندان آنها گشایشی دویاره پیدا کند.که پس از هر تنگنایی گشایشی در راه است.

در دنیای امروز، محکمه های قضاوت هم از قافله تحول ، سیر به جلو و پیشرفت جا نمانده اند و برای رسیدن افراد به حقوق خود، مکانیسم های خاص در چارچوبهای قضایی تعریف شده است هر چند هنوز تکرار برخی روشها در برخی محاکم ، همانند دشنامی تلخ به عدالت می ماند.

برگزاری هر محکمه قضاوتی، بخشی از تاریخ می شود بعضی از آنها برای یک فرد ، یک جمع و یا برای یک ملت.

از آن دسته محکمه ها که برای یک ملت خاطره می شود ، می توان به دادگاه مصدق ، بازرگان، گلسرخی و موارد مشابه بسیار دیگر اشاره کرد که امروز بخشی از تاریخمان شده اند، به نظر من دادگاه اخیر مرتبط با انتخابات هم، که هنوز در جریان است چه در زمان حال و چه در آینده اهمیتی خاص خواهد داشت، شکل و محتوای این دادگاه و مقدمات شکل گیری آن در نوع خود بی نظیر بوده است، البته بحث در مورد محتوا و حتی شکل دادگاه ، دقتی کارشناسانه تر می خواهد و در این باره قطعا صاحب نظران بیشتر و کامل تر خواهند گفت. اما در باره بخشی از مسائل رخ داده نکاتی به ذهنم رسید که بیان آن در این مجال خالی از لطف نخواهد بود. هر چند در این چند روز و پس از جلسات محاکمه و صحبت های بیان شده از جانب برخی از سیاستمداران اصلاح طلب حاضر در این دادگاه، کم و بیش موارد مشابه مورد اشاره و تحلیل قرار گرفته است .

درست است که به ظاهر مخاطب این دادگاه، افکار عمومی جامعه ایرانی و حتی فراتر از آن بود اما بدیهی است که گروه هدف قطعا منتقدان وضع موجود و جریان حاکم نبوده است تا با دیدن آن در باره علل و ریشه اتفاقات دو ماه گذشته اقناع شوند.

آنچه شواهد و قرائن نشان می دهد ،جریانی که قبل ، بعد و ختم دادگاه را هدایت می کند قبل از اینکه بدنبال اقناع منتقدان خود باشد دو هدف را بطور مشخص دنبال می کند :

1-ایجاد سرانجامی قابل قبول برای اتفاقات بعد از انتخابات

2- دادن خوراک تحلیلی به لایه های مختلف طرافداران خود،کسانی که بعد از انتخابات، دچار نوعی خلاء در اخبار و تحلیل شده اند

بخش اصلی دادگاه که نظر های بیشتری را به خود جلب کرده است صحبتهای بیان شده توسط افرادی است که تحت عنوان متهم ، اتهامات آنها در حال رسیدگی است.

زمانی این مسئله جالب توجه تر نمود که بیشتر صحبت این افراد خارج از موارد مطرح در کیفر خواست بود، روانکاوی رفتار این افراد که مقوله ایی دیگر است که اگر توسط صاحبان دانش بررسی شود قطعا نکاتی جالب توجه خواهد داشت که خالی از لطف نخواهد بود، اما برای فهم بیشتر مسئله علاوه برمسائل رخداده در زمان حال، باید دیدی گذرا به گذشته هم داشت و آن را در حد بضاعت هم مرور و هم تحلیل کرد.

آنچه بر اساس تجربه های پیشین روشن و بدیهی است اینکه، در برخورد با اتهاماتی اینچنین و شرایط بعد از متهم شدن، دو راه پیش پای فرد متهم قرار می گیرد:

_ پذیرفتن شرایط ایجاد شده و واقعیات موجود و تطبیق خود با آن

و یا مقاومت و به شکلی دفاع در رد اتهامات بر اساس ادله و منطق خاص متهم .

برای راه اول می توان به مثالهایی از تاریخ نزدیک اشاره کرد: "ابراهیم نبوی" ، "مسعود بهنود" و ... اشاره کرد که با واقعیات دادگاه کنار آمدند و عبور کردند و بهردلیل کشمکش با قدرت غالب را عاقلانه ندیدند و از دسته دوم که تعداد آنها کم شمارتر است می توان ازیکی چون " اکبر گنجی" نام برد که هیچگاه از موضع خود در مقابل اتهامات وارد ه، کوتاه نیامد.

ظاهرا دو چهره اصلاح طلب در جلسه اول دادگاه، راه اول را بر گزیده بودند. شاید ایستادگی در مقابل اتهامات ناروا و رد آنها قابل تحسین باشد اما نمی توان بر این سیاق ، کسی را که به هر دلیل راه دیگر را بر می گزیند، سرزنش کرد. این یک اصل اخلاقی اصیل است که برای قضاوت در باره کسی یا چیزی باید خود را در آن جایگاه برای قضاوت ببینی بهر حال در این فرصت قرار بر رد یا قبول کسی یا شیوه ایی نیست و هدف فقط مروری از وقایع است و قضاوت مخاطب .

برای درک بهتر از موضوع ، به دادگاه "عباس عبدی" اشاره می کنم در این دادگاه اتهامات سنگینی همچون ارتباط با بیگانگان و همکاری با کشوری که با ایران تخاصم داردعلیه وی مطرح گردید، اتهاماتی که در حالت عادی هریک به تنهایی اگر جان فرد را نگیرد، لا اقل کسر بزرگی از زندگی او را تباه می کند .

واکنش عبدی در مقابل دادگاه غیر منتظره و غافل گیر کننده بود. عبدی به آسانی موارد اتهامی را پذیرفت(البته منظور ازبه آسانی وقایع قبل از دادگاه نیست ) . و به دادگاه و مخاطبان قول جبران داد. با توجه به مواضع رادیکال پیشین عبدی و اقتضائات آن زمان (آن دوره هنوز اصلاحات شر و شوری داشت ) برداشتهای مختلف از کار وی شد و حیرت آفرید.

اما چه واقعیتی پشت عمل "عبدی" نهفته بود؟

همه کسانی که مواضع و تحلیل های عبدی را دنبال کرده اند اتفاق نظر دارند که او تحلیل گری واقع بین است که شناختی کامل و جامع از ساخت سیاسی حاکم در ایران دارد ، از این رو اگر بنا بر بررسی حرکت وی در آن دادگاه باشد نباید این خصوصیت عبدی را در این تحلیل نادیده گرفت مضاف بر این که عبدی در ایران ماند و نیز همان منتقد منطقی و واقع بین در شرایط مختلف باقی ماند و نسبت به گذشته دچار تحولات مورد نظر نگردید .

امروز با رخداد های اخیر که ردی از شباهت با این ماجرا را می توان در آن دید، این سوال تازه تر از قبل به ذهن می رسد که، چه حکمتی در اینگونه واکنش ها در مقابل چنین دادگاههایی وجود دارد ؟

با توجه به اتهامات سنگین پرونده ی عبدی و مجازات های سنگین آنها در صورت اثبات ، مقاومت و استدلال در آن فضا و در دادگاهی که مقدمات آن طبیعی و قانونمند طی نشده است ، چه دستاوردی برای او بهمراه میآورد؟

آیا واکنش فردی همچون "عبدی" با واقع بینی و شناخت خوب او از ساخت قدرت ارتباط معنا داری داشت؟

امروز همه به نوعی پذیرفته اند که پرونده های سیاسی و امنیتی در ایران روال خود را با سبک و سیاقی خاص طی می کند و تقریبا ناظران اجتماعی آن را در قالب کلیشه ایی خاص تحلیل می کنند و هیچ چیز تازه و تکان دهنده ایی در آستین رخداد نمی بینند.

با این اشارات به موضوع اصلی روز برگردیم :

بعد از اعلام نتایج انتخابات اتفاقات عجیبی رخ داد که در نوع خود بی نظیر بود از اعتراضات گسترده به انحاء مختلف تا بازداشتهای گسترده تر و برخورد های تند و خشن با معترضین که حتی به کشته شدن دهها نفر انجامید .

امروزما شاید بواسطه معاصر بودن با این رخداد ها آنچنان که باید و شاید به اهمیت آن واقف نباشیم اما بی شک تاریخ از این روزها و اتفاقات بعنوان نقاط عطفی یاد خواهد کرد .

تمامی این اتفاقات هنوز هم فضایی مبهم را درسپهر سیاسی جامعه ایرانی حاکم ساخته است در فضایی چنین مبهم نمی توان تحلیلی راهبردی ارائه کرد اما می توان تا حدی نشانه ها را بررسی کرد.

پس با این اوصاف پخش صحبت های برخی از چهر های سیاسی اصلاح طلب و منتقد علیه خود و جریان فکری شان اتفاقی تازه و غافلگیر کننده ایی نبوده است . و شاید تنها دستاورد آن نوعی ارضاء ذهنیت جریان حاکم مورد انتقاد باشد . پس باید منتظر روزهای آینده بمانیم که قطعا قضاوتها بر اساس اتفاقات آتی صریح تر خواهد بود.

densan — Sat, 01 Aug 2009 19:57:54 GMT

این هم ترجمه ایی دیگر شعر "وصیت نامه " آریل دورفمن از باقر مومنی ، که به نظرم

دلنشین تر از ترجمه قبلی است:

وقتی به تو می‏گویند

که من در زندان نیستم باور مکن!

باید روزی این را اعتراف کنند!

وقتی به تو می‏گویند که من آزاد شده‏ام باور مکن!

روزی باید اعتراف کنند که دروغ گفته‏اند

وقتی به تو می‏گویند که من به خودم خیانت کرده‏ام

باور مکن!

روزی باید اعتراف کنند که من به حزبم وفادار بوده‏ام

وقتی به تو می‏گویند که من در فرانسه بوده‏ام

باور مکن!

باور مکن،

وقتی به تو نشان می‏دهند شناسنامه‏ی جعلی مرا

باور مکن! باور مکن،

وقتی که به تو نشان می‏دهند

تصویر جنازه‏ی مرا.

باور مکن

وقتی به تو می‏گویند که ماه، ماه است

که این صدای من است بر نوار

که این امضای من است بر کاغذ

اگر به تو بگویند که یک درخت، درخت نیست

باور مکن!

باور مکن هیچ چیز را

از هر آنچه به تو می‏گویند.

هیچ را از آنچه به تو قول می‏دهند

هیچ چیز را از آنچه به تو نشان می‏دهند.

و سرانجام روزی می‏رسد

که از تو می‏خواهند بیایی

جنازه‏ی مرا شناسایی کنی

و تو در پیش روی خویش مرا می‏بینی

و صدایی به تو می‏گوید:

او از شکنجه جان به در برده است،

او مرده است!

وقتی که به تو می‏گویند

که من

به تمامی،

مطلقن

برای همیشه مرده‏ام ...

باور مکن!/ باور مکن!/ باور مکن!

اميد

densan — Tue, 21 Jul 2009 21:50:14 GMT

دندان بر جگر بگذار...!
اگرچه كوهستان‌ها را صخره به صخره
با خون شكوفه شسته‌اند،
اما رنگين‌كمان‌هاي بسياري
بر پيچ‌وتاب رود بزرگ
پل خواهند زد.
حوصله كن مجروح من
مجروح خارزار بي‌چلچله!
اين طور هم نمي‌ماند
كه علف در دهان داس بميرد و
باد براي خودش
هي به هوچي و هلهله.
من به تو قول مي‌دهم
بهارزايي هزار خرداد خوش‌خبر
از جانپناه اميد و ستاره درپي است.
دندان بر جگر بگذار آهو...
آهوي پا به‌زاي
صياد سايه گريز نيز نمي‌داند
سرانجام در بركه تاريك
به تنهايي خود شليك خواهد كرد،
اما تو باز
براي نجات همان سنگ‌انداز،
هم با چراغ ماه و مرهم شفا
بازخواهي گشت.
بازگرد.
دارد دير مي‌شود.

شعري از سيدعلي صالحي

" آریل دورفمن "

densan — Tue, 07 Jul 2009 19:13:18 GMT

دیدن مطلبی درباره " آریل دورفمن " نویسنده بزرگ و آزادیخواه شیلیایی در روزنامه ، باعث شد : تا یادی دوباره از او کرده باشم و برای این مناسبت نوشته زیر را با ترجمه امیلی امرایی " به دوستان عزیز تقدیم می کنم هر چند که معتقدم با توجه به مضمون والای آن جا برای برگردان بهتر آن وجود داشت :

هنگامی که گفتند : من زندانی نیستم، باور نکن!

آنها روزی می پذیرند

هنگامی که گفتند ،

آزاد شده ام باور نکن!

آنها یکی از همین روزها

می پذیرند ، این دروغی بیش نیست

هنگامی که گفتند: من از حزب بریده ام باور نکن!

آنها روزی وفاداری من را می پذیرند

هنگامی که گفتند: من در فرانسه ام باور نکن!

اگر گذرنامه دروغین ام را

نشانت دادند باور نکن!

هنگامی که عکسی از تنم را

به تو نشان دادند باور نکن!

وقتی گفتند ماه ،ماه است باور نکن!

اگر به تو گفتند ماه ،ماه است

و این صدای من است

واین امضای من است پائین اعتراف نامه

اگر گفتند درخت ،درخت است باور نکن! باور نکن!

هرآنچه به تو گفتند

به هرآنچه سوگند خوردند

هر آنچه را نشان دادند باور نکن!

و آخرین لحظه

آنگاه که سررسیدند

و گفتند جسدم را بشناسی

و تو مرا دیدی و آن صدا گفت : او را کشتیم

حرامزاده ی بی مایه را

او مرد لحظه ایی که گفتند: که من

حتما بی تردید بی تردید مرده ام

باور نکن باور نکن باورنکن!!!

شاید امید....

densan — Sun, 28 Jun 2009 11:22:51 GMT

به کجا چنین شتابان ؟

گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زین جا

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟

همه آرزویم اما

چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان ؟

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم

سفرت به خیر !‌

اما تو و دوستی خدا را

چو ازین کویر وحشت ، به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها ، به باران ،
برسان سلام ما را

"استاد شفیعی کدکنی"